Een paar weken geleden was ik jarig en had ik voor het eerst in 56 jaar een Sarong Kebaya aan. Een lang gekoesterde wens
Al mijn hele leven vond ik dat zo mooi, maar in mijn familie liep niemand er meer in. En toen kreeg ik deze van mijn tante, zo lief.
Blij en trots heb ik het aangetrokken en mijn voormoeders geëerd, ook al wilde de laatste 2 generaties er niets van weten.
Voor mij werkte het helend, ergens bij horen wat ik wel voelde, maar ook vaag was, maar vooral zo mooi en mijzelf zo Indisch te voelen. Iets wat ik niet mijn hele leven fijn vond en nu met trots wil uitdragen. Ook al was het op mijn kleine werkkamertje tussen de rommel 🙂
