Dank voor al het liefs wat ik kreeg op de post van vorige week.
Het gaat gelukkig weer iets beter met me, na 5 dagen volledig uitgeschakeld te zijn geweest. Het was helaas niet alleen de frozen shoulder, maar een fibro flare en ik heb in lange tijd niet meer zo’n heftige aanval gehad.
Met vooral veel liggen, het liefst in een donkere kamer en pijnstillers, komt het lijf weer terug, mijn hoofd heeft denk ik nog meer tijd nodig.
Maar ik ben dankbaar. Ik ben na drie dagen weer in de zee gaan liggen, tussen de rotsen en heb me laten dragen.
Met de mantra van dankbaarheid en ik ben niet mijn lijf, ik ben niet mijn pijn, werd mijn lijf lichter en begonnen de tranen te stromen.
En toen kwam er een klein cadeautje. Een prachtig visje begon om mij heen te zwemmen. Ik vind vissen normaal heel spannend, maar nu was het goed, liefdevol, zacht, dankbaar. Overgave dat ik precies daar ben waar ik moet zijn.
